π. Λίβυος Το νοημα της ζωής

Συζητώντας με ένα κληρικό της Νότιας Κρήτης για το νόημα της ζωής

Από τον Γιάννη Πανταζόπουλο

Ο πατέρας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (πατέρας Λίβυος) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Από όταν ήταν μαθητής Γυμνασίου ήρθε σε επαφή με εναλλακτικούς πολιτικούς, φιλοσοφικούς και μουσικούς δρόμους. Σήμερα ζει στη νότια Κρήτη, στο χωριό Πύργος, μεταξύ Αστερουσίων Ορέων και Λιβυκού Πελάγους. «Ζω ήσυχα και απλά κάπου στο Λιβυκό Πέλαγος. Γι αυτό και Λίβυος», θα μου πει. Με τον πατέρα Χαράλαμπο συναντηθήκαμε ένα Σάββατο βράδυ όταν ήρθε στην Αθήνα για να παρουσιάσει το τελευταίο βιβλίο του, «Κάθε Τέλος Μια Αρχή». Αντικρίζω έναν άνθρωπο χαμογελαστό και έναν κληρικό που έχει μάθει να ακούει, να μαθαίνει και να αφιερώνει το χρόνο του στους άλλους. Με τα βιβλία του θέλει να τονίσει τις ευκαιρίες συμφιλίωσης με τον χαμένο μας εαυτό και να υπογραμμίσει ότι όλα τελικά είναι δρόμος.

«Τα πάντα. Ακόμη και τα αδιέξοδα, κι εκείνα σε αναγκάζουν να πάρεις άλλη κατεύθυνση. Δεν υπάρχει αδιέξοδο. Όλα κάπου οδηγούν», λέει. -Ποιο είναι το τραύμα της εποχής και πώς μπορεί να γιατρευτεί; Ο φόβος. Μια αδιόρατη φοβία που σαρκώνεται σε πρόσωπα και πράγματα, σε θεσμούς και δομές. Οι άνθρωποι φοβούνται απίστευτα, δίχως να μπορούν να προσδιορίσουν αυτόν το φόβο. Η θεραπεία βρίσκεται στην προσπάθεια να αρχίσουμε και πάλι να εμπιστευόμαστε. Τον εαυτό μας, την ζωή και τον Θεό. Αυτό το τρίπτυχο, είναι η επούλωση του τραύματος. Να μάθουμε εκ νέου να αφηνόμαστε στην σχέση τον εαυτό μας, τον άλλο και Άλλον. Να κτίσουμε την ζωή μας στην ελπίδα και την πίστη. Όταν δεν πιστεύεις, κολοβώνεις την ύπαρξη από μια σπουδαία δυνατότητά της. Εκείνης, να μένεις ανοιχτός στο θαυμαστό και το παράδοξο της ζωής. Στην έκπληξή. Σκοτώσαμε την έκπληξη μέσα μας και τώρα πεθαίνουμε από ένα τεράστιο χασμουρητό.

-Μπορεί μια χαμένη γενιά να ανακαλύψει το δρόμο της;
Ο πατέρας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (πατέρας Λίβυος) Βεβαίως και μπορεί. Αρκεί να είναι δικός της δρόμος, κι όχι αυτός που της είπαν ή την έπεισαν να βαδίσει. Ο δρόμος, είτε προσωπικός είτε συλλογικός. πρέπει να απαντάει στις ανάγκες και τα χαρίσματά μας. Αυτό για να γίνει χρειάζεται να έχουμε εικόνα εαυτού και το σημαντικότερο, να μην αρχίσουμε το γνωστό ψυχικό παιγνίδι, ότι οι παλιοί δεν μας έφτιαξαν καλά το δρόμο γι’ αυτό δεν μπορούμε να βγούμε από το αδιέξοδο. Πρέπει να μιλήσουμε με ψυχικούς όρους μέλλοντος και όχι παρελθόντος. Με ελπίδα και παρρησία, με πάθος και πόθο για το καλύτερο, το ομορφότερο, το γνησιότερο και δυναμικότερο, μέσα και έξω από εμάς. Αυτό όμως χρειάζεται υγιή σχέση με τον εαυτό και την ζωή. Εκεί παίζεται το παιγνίδι, ότι σήμερα έχουμε ανθρώπους δίχως σαφή εικόνα εαυτού. Οι ψυχές έχουν θρυμματιστεί στο φόβο και την συνεχή απειλή. Η απαισιοδοξία διχάζει την ύπαρξη σε ένα ενοχικό παρελθόν και ένα αγχωτικό μέλλον. Σκοτώνει κάθε δυνατότητα του παρόντος.

-Γιατί φοβόμαστε το άδειασμα του νου από τις άχρηστες πληροφορίες;
Γιατί αισθανόμαστε ότι πρέπει να βάλουμε κάτι εκεί μέσα, και εμείς δεν έχουμε κάτι καλύτερο, από το χάος. Άδειος νους σημαίνει ότι πρέπει να έχεις γεμάτη καρδιά. Και εμείς γνωρίζουμε αυτό το ένοχο μυστικό, ότι γεμίσαμε το νου άχρηστες πληροφορίες, γιατί άδειασε η καρδιά μας. Όταν δεν έχεις γεμάτη καρδιά, από Θεό, ανθρώπους, και κάθε μορφή δημιουργίας και έκφρασης, τότε αναζητάς υποκατάστατα. Και αυτά συνήθως γεμίζουν τον νου με απίστευτη φλυαρία, για να σωπάσουν την καρδιά που κραυγάζει την πείνα και την δίψα του νοήματος. Ο νους ξεγελάει προσωρινά, η καρδιά μας πείθει παντοτινά.

-Τελικά, αυτά που μας οδηγούν μπροστά είναι τα σωστά ή τα λάθη;
Και τα δύο. Εάν δεν κάνεις λάθη, δεν μαθαίνεις. Και η ζωή είναι μια τέχνη που δεν μπορεί να στην μάθει κανείς παρά μονάχα αυτή η ίδια. Το λάθος είναι η μήτρα του σωστού. Η αμαρτία της αρετής. Το λάθος δεν είναι κατάρα στην ζωή μας, αλλά ευλογία, ευκαιρία και γραμμή εκκίνησης για νέα και ωραία. Όποιος φοβάται να μην κάνει λάθη, απλά μένει έξω από την ζωή. Λάθη δεν κάνουν μόνο οι νεκροί. Η Σαρλότ Ράμπλινγκ έχει πει πάνω σε αυτό το ερώτημα κάτι σημαντικό το οποίο πάντα θυμάμαι με σεβασμό στην εμπειρία της «Προτιμώ τα λάθη από την ακινησία. Όποιος δεν θέλει να κάνει λάθη κάθεται όλη την ημέρα ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Στην περίπτωσή μου δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο. Εγώ κάποια στιγμή πρέπει να σηκωθώ επάνω και να κάνω κάτι, οτιδήποτε. Δεν μπορώ την ακινησία. Η διάθεσή μου να κινηθώ είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνάει τον φόβο του λάθους…».

-Στην εποχή μας ζούμε και αισθανόμαστε σαν να ‘φταίμε συνέχεια’. Τι εξήγηση δίνετε;
Η ενοχή στον άνθρωπο είναι ενδογενής. Βιώνει εσωτερικά μέσα του, μια πτώση. Μια βαθιά έλλειψη, για την οποία θεωρεί τον εαυτό του ένοχο. Γενικά ο πολιτισμός μας, είναι συμπλεγματικός, ενοχικός στο πυρήνα του. Όταν ο τρόπος ζωής μας δεν απαντά στις βασικές υπαρξιακές ανάγκες μας, περιορίζεται σε εξωτερικούς κανόνες ενός καθωσπρεπισμού που όζει υποκρισίας. Νομοθετούμε στο ποσοστό που δεν ζούμε. Επίσης, να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και μια παθολογία στην ενοχή που χαρακτηρίζει τους νέους ανθρώπους στις μέρες μας. Εκείνη της νευρωτικής ενοχής. Όταν από μικρό παιδί σε μεγαλώνουν μόνο για επιτυχίες και νίκες, για κυριαρχία και καταξίωση, αργότερα στην ζωή η απογοήτευση, η ενοχή ότι δεν είσαι τέλειος, είναι μοιραία. Η ενοχή τις περισσότερες φορές έχει να κάνει με την αδιόρατη ματιά του άλλου πάνω μας. Με ένα καθρέφτισμα στο βλέμμα του άλλου. Είναι μια εσωτερική ματαίωση του αυτοειδώλου μας και συγχρόνως των απαιτήσεως που έχει ο άλλος από την δική μου ζωή. Στην ζωή τα πράγματα δεν είναι τέλεια. Και δεν μπορεί κανείς να σου ζητάει την τελειότητα, ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός.

-Στα δύσκολα ερωτήματα της ζωής, μήπως η θρησκεία είναι η εύκολη απάντηση;
Πολλές φορές συμβαίνει κι αυτό. Πολλοί άνθρωποι, ατομικότητες και συλλογικότητες, μέσα στο φόβο και την ανασφάλεια της ύπαρξης, κατευθύνονται προς την θρησκεία με σκοπό όχι να λύσουν ή να φωτίσουν τα υπαρξιακά τους ερωτήματα, αλλά να τα κρύψουν. Ουσιαστικά θέλουν να σωπάσουν το άγχος που δημιουργεί μέσα τους ο θάνατος. Δεν πάνε στην θρησκεία με σκοπό να ανακαλύψουν, αλλά να καλύψουν. Στην εκκλησία, όμως, για να μιλήσω για τα δικά μας, δεν πάμε για να σωπάσουμε τις εσωτερικές κραυγές μας, αλλά για να τις ομολογήσουμε και κάνουμε διάλογο με τον Θεό και την εκκλησιαστική κοινότητα. Να μοιραστούμε την πτώση και την ανεπάρκειά μας δίχως φόβο, ντροπή και ενοχή. Το ζήτημα δεν είναι ηθικό, αλλά οντολογικό. Δεν είμαι κακός ηθικά, αλλά λίγος οντολογικά. Είμαι φθαρτός και κτιστός, άρα τρεπτός. Ρέπω, πέφτω, χάνομαι και διαλύομαι, προς το μηδέν της αποδόμησης και του θανάτου. Οπότε η ανάγκη μου για απαντήσεις είναι αληθινή. Για μένα η εκκλησία είναι ο χώρος όπου δεν πρέπει να δίνονται οι εύκολες απαντήσεις, αλλά να καταθέτονται τα δύσκολα ερωτήματα της ζωής. Άλλωστε, για τους Χριστιανούς η απάντηση δεν είναι ιδέα, αλλά πρόσωπο. Ο Χριστός.

-Ποιο είναι το κέρδος από τα πάθη του ανθρώπου;
Ότι κατανοεί την μεγάλη δίψα της ύπαρξής του. Τα πάθη δεν είναι κατάρες, αλλά σημεία, και σταθμοί στους οποίους ανακαλύπτουμε πόσο πολύ μας λείπει ο Θεός. Στο πάθος αναγνωρίζεις ότι γεννήθηκες για την ελευθερία. Ότι η πείνα σου για νόημα ξεπερνάει την πτώση του. Ο άνθρωπος είναι μεγαλύτερος από τα λάθη και τα πάθη του. Από τις πτώσεις και τις ρωγμές του βίου του. Όλα τα πάθη του ανθρώπου είναι υποκατάστατα της απουσία του Θεού. Δηλαδή του μεγάλου Άλλου. Του νοήματος της ύπαρξης. Δίχως αυτά δεν θα είμαστε άνθρωποι. Τα πάθη φανερώνουν την «ανθρωπινότητά» μας, αλλά συγχρόνως δεικνύουν ότι μέσα μας ζει και υπάρχει κάτι πιο μεγάλο και απαιτητικό, η ψυχή που διψάσει για Θεό.

-Ποια είναι η φύση της αμαρτίας;
Το κενό και ανεκπλήρωτο. Η βαθιά έλλειψη του ανθρώπου. Η αμαρτία σε ξεγελά. Σε παραπλανά σε κάτι ψευδές και εικονικό. Όμως, προσέξτε, η αμαρτία δεν είναι ηθικό και μόνο γεγονός. Είναι λάθος να το βλέπουμε έτσι. Είναι πρωτίστως υπαρξιακό. Αστοχώ να υπάρξω σε αλήθεια με το Θεό και τον εαυτό μου. Ξεγελιέμαι σε επίπεδο υπαρξιακό και πιστεύω ότι μπορώ μόνος μου να ολοκληρωθώ. Αυτή είναι και η πτώση του Αδάμ. Ένας αρρωστημένος ναρκισσισμός αυτοσωτηρίας, δίχως τον Θεό και τον άλλο. Μια αυτοαναφορική σωτηριολογία. Μια «θέωση» δίχως Θεό, φύση και κτίση. Η αμαρτία μας απομονώνει από το όλον. Μας διαμελίζει και κατακερματίζει. Μας φανερώνει την μερικότητα και όχι την ολότητα των πραγμάτων.

-Τι θα πει ευτυχία;
Γιορτή της ασημαντότητας, αυτό θα πει. Να μπορείς να φωτίζεις τα απλά και καθημερινά. Να χαίρεσαι στα λίγα που γίνονται πολλά. Στιγμές που ζούμε σε αρμονία με τον εαυτό μας, τον άλλον και τον Θεό. Ζωή που δεν περιμένεις τις τέλειες συνθήκες για να χαμογελάσεις αλλά γελάς κι ας μην είναι όλα τέλεια, γιατί ξέρεις ότι με αυτή την μορφή τουλάχιστον δεν θα ξαναϋπάρξουμε. Και συνειδητοποιείς ο η ζωή είναι δώρο Θεού, και δεν μας δόθηκε για να την πετάξουμε στην ρεματιά της μουρμούρας, της αχαριστίας και της μιζέριας. Δυστυχώς όμως, αυτά τα συνειδητοποιούμε όταν είμαστε στα όρια του θανάτου. Εκεί κάπου αρχίζει και η ζωή. Να μάθουμε να λέμε δόξα τον Θεό. Αυτό τα λέει όλα.

-Να αγαπάς τι σημαίνει; Να δίνεις αυτά που δεν έχεις;
Η αγάπη είναι θυσία που δεν λογαριάζει το κέρδος. Είναι δόσιμο που δεν περιμένει ανταλλάγματα. Είναι ανάγκη για να υπάρχουμε. Όταν αγαπάς και αγαπιέσαι είσαι ολοκληρωμένος. Ποτέ μια πράξη και κίνηση αγάπης δεν φέρει θλίψη ή θυμό και στενοχώρια. Αυτά ξεκινούν όταν αρχίζει ο νους να ερμηνεύει και να περιμένει ανταλλάγματα. Δεν μπορείς να δώσεις κάτι που δεν έχεις, μπορείς όμως να δώσεις αυτό που έχεις και δεν είναι άλλο από εμάς τους ίδιους. Ο κόσμος ζητάει την παρουσία μας. Η αγάπη είναι η μια γλυκιά αναστάσιμη παρουσία στην ζωή του άλλου. Όταν αγαπάς, μοσχοβολάς.

-Η ζωή μας χωρίς τον έρωτα θα ήταν ένα λάθος;
Μα δεν υπάρχει ζωή εκεί που δεν ζει ο έρωτας. Γιατί ο έρωτας είναι κίνηση και παραίτηση προς τον άλλον. Ο έρωτας είναι ο μοναδικός χώρος και τρόπος με τον οποίο εισέρχεται στην ζωή μας η εικόνα του παραδείσου. Ο ερωτευμένος ξαναζεί την μακαριότητα του παραδείσου. Δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος, μονάχα ένα αιώνιο παρόν της παρουσίας του άλλου. Όλα μεταβάλλονται και μεταμορφώνονται. Η ίδια η ζωή, στην δομή της είναι ερωτική και εκστατική. Είναι πνοή και δύναμις. Σε κερδίζει, την ερωτεύεσαι, την ποθείς, θέλεις να την βιώσεις να την νιώσεις, να την ζήσεις. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε όπου όλοι οι μεγάλοι πατέρες και άγιοι της εκκλησίας διαλέγουν όρους και σκηνές της ερωτικής ζωής των ανθρώπων για να μιλήσουν κατά αναλογία για τον Θείο έρωτα, που είναι η ανώτερη μορφή ερωτικής διάθεσης.

-Στους ηττημένους της ζωής τι απαντάτε;
Ότι θα είναι οι αυριανοί νικητές.

-Πείτε μου ένα μεγάλο μάθημα ζωής που θα σας συντροφεύει για πάντα;
Πολλά, όχι ένα. Γενικά οι καθημερινές δυσκολίες. Οι πόνοι και δοκιμασίες της ζωής μου. Θεωρώ ότι είναι η μοναδική προίκα της ύπαρξής μου. Ο πόνος μου άνοιξε τον δρόμο προς την καρδιά, και μου έκλεισε το μάτι προς όλα τα ωραία της ζωής. Εάν δεν πονέσεις, δεν μαθαίνεις και δεν εκτιμάς. Ο θάνατος αναδεικνύει την αξία της ζωής. Πέφτεις για να σηκωθείς, σταυρώνεσαι για να αναστηθείς.

-Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσετε ποτέ και μια ανεξίτηλη συνάντηση;
Δεν θυμάμαι, περιορίζω την μνήμη μου στο παρόν της ζωής. Οι αναμνήσεις ζουν μέσα μου, δίχως να τις σκέφτομαι. Η καλύτερη ανάμνηση είναι η ίδια η ζωή. Αγωνίζομαι να μην την λησμονήσω.

-Το νόημα της ζωής που κρύβεται; Στις αστοχίες και τις ανείπωτες επιθυμίες;
Να κάνουμε τον Θεό να γελάει. Και τον κάνουμε όταν δεν φοβόμαστε να ζήσουμε το δώρο της ύπαρξης. Το νόημα της ζωής είναι η ίδια η ζωή. Αυτή μας μαθαίνει τα υπόλοιπα.

-Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αγγίξει την ελευθερία;
Στην συνάντηση με αυτό που τον ξεπερνάει. Αυτό θέλει ρίσκο. Η ελευθερία ανθίζει στο ρίσκο και όχι στο υπολογισμό και τον φόβο. Ελεύθερος είναι εκείνος που έμαθα να κινείται στα όρια του σωστού και του λάθους. Στα όρια του θανάτου και της ζωής. Εκεί κάπου συναντάει και τον Θεό. Στην αυθεντικότητα της ύπαρξής του.

-Έχει αξία σήμερα η συγγνώμη ή έχουμε χαθεί στα εγώ μας;
Τεράστια σημασία. Δίχως αυτή δεν ζούμε. Εάν δεν μάθουμε να χωράμε μέσα μας τον εαυτό μας και τον άλλο, δεν μπορούμε να υπάρξουμε. Η ζωή είναι μια μεγάλη συν-χώρεση. Ένα χώρος όπου πρέπει να υπάρξουμε όλοι μαζί. Η συγνώμη σε πλαταίνει και σε ανοίγει ως άνθρωπο σε άλλες καταστάσεις ζωής. Στο διαφορετικό, το μοναδικό και ιδιαίτερο, στο αλλιώς της ζωής. Γι αυτό επιμένει και παρά πολύ ο Χριστός σε αυτήν. Για τον πλάτυσμα της ύπαρξης.

-Γίνονται θαύματα σήμερα;
Βεβαίως και γίνονται. Τα πάντα είναι ένα θαύμα της παρουσίας του Θεού. Και κυρίως ο άνθρωπος. Ρώτησαν κάποτε ο Άγιο Παχώμιο εάν είδε κάποιο θαύμα στην ζωή, αφού ζούσε τόσα χρόνια ως μοναχός στην έρημο. Και απάντησε σαφώς και είδα. Τον άνθρωπο. Τα πάντα είναι ένα θαύμα, αρκεί να έχουμε αφήσει ανοιχτά τα μάτια μας στην έκπληξη και τον θαυμασμό.

-Τι σας προκαλεί φόβο;
Η ακινησία της ύπαρξης. Θέλω να εξελίσσομαι, να κινούμαι, να μην μένω στάσιμος στην ρουτίνα της επανάληψης. Είναι κόλαση αυτό. Αυτό το μεγάλο χασμουρητό που θέλει να μας καταπιεί.

-Μια χρήσιμη συμβουλή σας.
Μην σκέπτεστε, ζήστε.

-Τι όνειρα κάνετε;
Πολύχρωμα.

-Όλα είναι δρόμος τελικά;
Τα πάντα. Ακόμη και τα αδιέξοδα, κι εκείνα σε αναγκάζουν να πάρεις άλλη κατεύθυνση. Δεν υπάρχει αδιέξοδο. Όλα κάπου οδηγούν.

Το βιβλίο του πατέρα Χαράλαμπου Παπαδόπουλου «Κάθε Τέλος Μια Αρχή», κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αρμός.

Πηγή: www.lifo.gr

Εμείς τη λέμε τη Ζωή...

Ήλιος  ο πρώτος

Ήλιος  ο πρώτος

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα
Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας
Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό
Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες

Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθίσαμε
Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.
Μια πεταλούδα πέταξε απ΄ τα στήθια μας
Ήτανε πιο λευκή
Απ΄ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας
Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές
Πως δε θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας

                                             λέγε μας τη ζωή.

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ΄ τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, το' χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.

Είμαστε από καλή γενιά.

                                                                       Οδυσσέας   Ελύτης

Αφού διαβάσετε προσεκτικά το απόσπασμα,  να υπογραμμίσετε ο καθένας

στη φωτοτυπία του,  μια λέξη ή φράση που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση.

Στη συνέχεια με το διπλανό σας να αποφασίσετε και να ανακοινώσετε στη

τάξη ποια εικόνα από το ποίημα σας άρεσε πιο πολύ. Τέλος να χωριστείτε 

σε ομάδες και αναλάβετε:

α. να κατασκευάσετε ένα ομαδικό έργο ζωγραφικής, που θα απεικονίζει μια 

    σκηνή από το ποίημα,

β. να κατασκευάσετε ένα  ομαδικό έργο από πηλό με θέμα από το ποίημα,

γ. να φτιάξετε μια παγωμένη εικόνα ή σκηνή ή ένα ανθρώπινο γλυπτό,

δ. να φτιάξετε δικούς σας στίχους με θέμα παρόμοιο με το

    περιεχόμενο του ποιήματος.

- Αναστοχασμός 

 Υλικά: φωτοτυπίες, χαρτί μέτρου, μαρκαδόροι, κηρομπογιές, χαρτιά  Α4, πηλός, υπολογιστής.

επιμέλεια Κατερίνα Βαρέλα

                                        
                                      63o ΓΕΛ ΒΟΤΑΝΙΚΟΥ 2015

     O ήλιος

   Φωτιά ωραία φωτιά λέγε μας τη ζωή ...

    Μια πεταλούδα...

      ...και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.

     Φοίνικας

   

      Γυναίκα και άνδρας.

   
     Φωτιά

 
     Το βράδυ ανάψαμε φωτιά

    Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

   
    Πεταλούδα.

   
      Μια πεταλούδα πέταξε απ΄ τα στήθια μας

       Ήτανε πιο λευκή

      Απ΄ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά της Α Λυκείου του 63ου ΓΕΛ, για τις όμορφες,

δημιουργικές, στιγμές που μοιραστήκαμε αυτή τη χρονιά, για την αγάπη και το μεράκι

και τον ενθουσιασμό τους σε όλα όσα προσπάθησα να τους δώσω, θα σας θυμάμαι πάντα... 

Ο Paulo Coelho δίνει μαθήματα ζωής…

Ευχαριστώ όλους εκείνους που γελούν με τα όνειρά μου..
Εμπνέουν τη φαντασία μου.

Ευχαριστώ όλους όσους με γεμίζουν ψέματα..
Μου δίνουν τη δύναμη της αλήθειας.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που δεν έχουν πιστέψει σε μένα..
Μου έμαθαν πως μετακινούνται τα βουνά.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με πολεμούν..
Προκαλούν το θάρρος μου.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που ήθελαν να μου επιβάλουν περιορισμούς..
Μου δίδαξαν την αξία της ελευθερίας .

Ευχαριστώ όλους όσους μου έχουν προκαλέσει σύγχυση..
Έχει γίνει σαφής η θέση μου.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν εγκαταλείψει..
Μου έδωσαν χώρο για να δημιουργήσω.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν προδώσει, όσους καταχράστηκαν τα αισθήματα μου..
Μου επέτρεψαν να είμαι προσεκτικός.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν βλάψει..
Με έμαθαν να αναπτύσσομαι μέσα από τον πόνο.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που διαταράσσουν την ηρεμία μου δημιουργώντας μου προβλήματα..
Μου έδωσαν δύναμη να τα αντιμετωπίζω.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που με έριξαν στο έδαφος..
Μου έδωσαν την ευκαιρία και τη δύναμη να μάθω να σηκώνομαι.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που έχουν κερδίσει εις βάρος μου..
Μου έδειξαν ότι όλοι είναι σε θέση να χάσουν.

Το πιο σημαντικό…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους με αγαπούν όπως κι εγώ.

Σας ευχαριστώ.

PauloCoelho – Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός

Πάμε μαζί....κινητική αναπηρία

Οι άνθρωποι με κινητική αναπηρία ζουν, αναπτύσσονται και μαθαίνουν στον ίδιο κόσμο που ζούμε όλοι μας. Είναι ίσοι κι εξίσου σημαντικοί με όλα τα μέλη μιας κοινωνίας. Η ταινία της εκπαιδευτικής τηλεόρασης φωτίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία το σύνθετο και πολυδιάστατο φαινόμενο της κινητικής αναπηρίας τονίζοντας τη σπουδαιότητα της επικοινωνίας στη ζωή όλων μας.
Παρακολουθήστε το πολύ καλό βίντεο από την εκπαιδευτική τηλεόραση.
ttp://www.edutv.gr/deyterobathmia/item/94-eis-vathos

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Το μυστικό της απλής ζωής

Το μυστικό της απλής ζωής κρύβεται στο να περνάς περισσότερο χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπάς. Να κάνεις πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο. Να ξεφορτωθείς οτιδήποτε περιττό και να ζήσεις μόνο με όσα αξίζουν πραγματικά για σένα. Οι παρακάτω συμβουλές ίσως βοηθήσουν:

Η σύντομη λίσταΓια να ζήσουμε τη ζωή μας με απλότητα χρειάζονται δύο βασικά βήματα.

1. Να διευκρινίσουμε τι είναι πραγματικά σημαντικό για μας.

2. Να πετάξουμε από τη ζωή μας ότι δεν είναι.

Η μακριά λίσταΠολλά κομμάτια της ζωής μας είναι φαινομενικά άχρηστα μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Αρκετά από αυτά, μάλιστα, αν «χρησιμοποιηθούν» κατάλληλα μπορεί να αποδειχθούν χρυσάφι. Γι’ αυτό φτιάξαμε την «Μακριά Λίστα» που μπορεί στην αρχή να δείχνει πολύπλοκη ωστόσο είναι πολύτιμη καθώς δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις συνήθειές μας με ένα μαγικό ραβδί. Ας δούμε μια-μια τις συμβουλές της λίστας και ας επιχειρήσουμε να τις προσαρμόσουμε στους ρυθμούς της δικής μας ζωής.

1. Φτιάξε το TOP 5 των πραγμάτων που είναι πιο σημαντικά για σένα. Σκέψου ποια είναι τα 5 πράγματα που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου και βάλε προτεραιότητες.

2. Αξιολόγησε τις υποχρεώσεις σου. Παρατήρησε προσεκτικά όλες τις δραστηριότητες του 24ώρου σου. Τη δουλειά, το σπίτι, την οικογένεια, τα χόμπι ή τα ενδιαφέροντά σου. Ποια από αυτά σε ευχαριστούν; Ποια βρίσκονται στη λίστα των 5 σημαντικότερων πραγμάτων; Βάλε στην άκρη εκείνα που είναι εκτός λίστας.

3. Αξιολόγησε το χρόνο σου. Πως ξοδεύεις το χρόνο σου κατά τη διάρκεια της μέρας; Γράψε όλα όσα κάνεις καθημερινά και πόσο χρόνο περίπου σου παίρνει το καθένα. Στη συνέχεια, αξιολόγησε αν συμβαδίζουν με τις προτεραιότητές σου. Πέταξε όσα είναι εκτός λίστας και επικεντρώσου στα υπόλοιπα. Και μετά σχεδίασε τη μέρα σου από την αρχή.

4. Απλοποίησε τα καθήκοντά σου. Μια εργάσιμη ημέρα είναι γεμάτη από υποχρεώσεις. Όταν προσπαθούμε να τα προλάβουμε όλα, συχνά χάνουμε τα σημαντικά. Αφιερώσου σε όσα πρέπει να γίνουν άμεσα και άσε τα υπόλοιπα στην άκρη.

5. Απλοποίησε τις δουλειές του σπιτιού. Επειδή δεν είναι δυνατόν να τα προλάβεις όλα, εστίασε στα βασικότερα και βρες τρόπους να ξεφορτωθείς οτιδήποτε άλλο είτε αυτοματοποιώντας κάποιες δουλειές, ζητώντας ή προσλαμβάνοντας βοήθεια.

6. Η τέχνη του να λες «όχι». Με λίγα «όχι» παραπάνω θα είχες λιγότερες υποχρεώσεις. Για σκέψου το.

7. Περιόρισε την –άσκοπη- επικοινωνία. Αν μετρήσουμε το χρόνο που σπαταλάμε σε τηλέφωνα, e-mail, στο facebook και γενικότερα στο Διαδίκτυο, θα εντυπωσιαστούμε. Βάζοντας ένα χρονικό όριο σε όλα αυτά θα εξοικονομήσεις πολύτιμο χρόνο. Κάνε ένα πρόγραμμα και ακολούθησέ το.

8. Αποτοξίνωση από τα ΜΜΕ. Επειδή η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το Ιντερνετ και τα περιοδικά έχουν το ταλέντο να σε εξουσιάζουν, απλά μην τους το επιτρέψεις. Για παράδειγμα, απόλαυσε το αγαπημένο σου τηλεοπτικό πρόγραμμα, αλλά μετά κλείσε την tv ώστε να μην «χαζέψεις» εκπομπές που δεν σε ενδιαφέρουν.

9. Πέταξε τα άχρηστα αντικείμενα. Μπορείς να αφιερώσεις ένα Σαββατοκύριακο για να απαλλαγείς από άχρηστα αντικείμενα αλλά αξίζει τον κόπο. Γέμισε κούτες ή σακούλες απορριμάτων με πράγματα που μπορείς να χαρίσεις στους φτωχούς, να πετάξεις ή να ανακυκλώσεις. Αν δεν έχεις αρκετό χρόνο, κάνε την αρχή με τα μεγάλα αντικείμενα. Θα ανασάνεις με ανακούφιση όταν δεις τον ελεύθερο χώρο που κέρδισες.

10. Οργάνωσε τον υπολογιστή σου. Τα αμέτρητα εικονίδια πάνω στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή προκαλούν χάος. Χώρισε τα αρχεία σε 2 φακέλους, αυτά που χρησιμοποιείς άμεσα και όλα τα υπόλοιπα.

11. Βάλε όρια στον υπερκαταναλωτισμό σου. Απόλαυσε τα απλά πράγματα στη ζωή και έτσι θα αποτοξινωθείς από το κυνήγι και το άγχος της απόκτησης υλικών αγαθών.

12. Απόλαυσε τους κόπους σου. Τώρα που εξοικονόμησες χρόνο από τις δραστηριότητες που «εξολόθρευσες», αφιέρωσε αυτόν τον χρόνο για τα TOP5 σου, τους ανθρώπους που αγαπάς, τις δραστηριότητες που σε ευχαριστούν.

13. Μείνε μόνος με τον εαυτό σου. Η ησυχία της μοναξιάς βοηθάει να αδειάσουμε το μυαλό μας και να ακούσουμε αυτή την εσωτερική φωνή που μας υπαγορεύει τις πραγματικές μας ανάγκες.

14. Μην βιάζεσαι. Να τρως αργά και να οδηγείς αργά. Όταν τρώμε αργά, απολαμβάνουμε περισότερο τη γεύση, διευκολύνουμε τη λειτουργία της πέψης και χορταίνουμε γρηγορότερα. Οταν οδηγούμε αργά, κινδυνεύουμε λιγότερο, κάνουμε οικονομία στα καύσιμα και παραμένουμε ήρεμοι.

15. Να είσαι ολιγαρκής. Ζω ολιγαρκώς σημαίνει αγοράζω λιγότερα, θέλω λιγότερα και κάνω λιγότερα. Αυτός ο τρόπος ζωής είναι άμεσα συνδεδεμένος με την απλότητα. Μην επηρεάζεσαι από τις διαφημίσεις που μας κάνουν να τα θέλουμε όλα!

16. Ακολούθησε τον μινιμαλισμό. Προσάρμοσε το σπίτι σου στα πρότυπα του μινιμαλισμού. Ενας λιτός χώρος αποπνέει γαλήνη και πρακτικά είναι πιο εύκολος στο καθάρισμα. Κάνε πράξη τον μινιμαλισμό και στους άλλους τομείς της ζωής σου.

17. Δες τι πραγματικά χρειάζεσαι. Αν ο χώρος που ζεις είναι μεγάλος για τις ανάγκες σου, σκέψου το ενδεχόμενο να μείνεις σε μικρότερο σπίτι. Αν το τζιπ που έχεις δεν σου είναι απαραίτητο, άλλαξέ το με ένα μικρότερο αυτοκίνητο που θα εξοικονομεί χώρο, καύσιμα και χρήματα. Είναι σημαντικό να μάθουμε τι είναι «αρκετό» για μας και να το διαχωρίσουμε από αυτά που επιθυμούμε μόνο για πολυτέλεια.

18. Δοκίμασε την υγιεινή ζωή. Ακολούθησε υγιεινή διατροφή και ένα πρόγραμμα άσκησης. Μια σωστή διατροφή προφυλάσσει από μελλοντικά προβλήματα υγείας που θα κάνουν τη ζωή μας δυσκολότερη. Η άσκηση θα σε απαλλάξει από το άγχος που είναι η πηγή των περισσότερων δεινών στη ζωή μας.

19. Ανακάλυψε την απλότητα μέσα σου. Αφιέρωσε λίγο χρόνο για να επικοινωνήσεις με τον εσωτερικό σου εαυτό. Προσευχήσου, κράτα ένα ημερολόγιο ή μίλησε μαζί του.

20. Αποσυμπίεσε το στρες. Μόνο εμείς ξέρουμε τι είναι καλύτερο για εμάς. Βρες έναν τρόπο που απομακρύνει το στρες μετά από μια δύσκολη μέρα.

21. Χωρίς αυτοκίνητο. Περιόρισε τη χρήση του αυτοκινήτου όταν αυτό είναι δυνατό. Περπάτησε, πάρε ένα ποδήλατο ή χρησιμοποίησε μέσα μαζικής μεταφοράς που σου δίνουν χρόνο να σκεφτείς.

22. Βρες έναν τρόπο έκφρασης. Μπορεί να πιστεύεις πως δεν έχεις πολλά ταλέντα, αλλά αν δεν δοκιμάσεις τις ικανότητές σου ποτέ δεν θα μάθεις αν αυτό ισχύει. Βρες κάτι που σε ευχαριστεί και δοκίμασε… Γραφή, ποίηση, χορός, ζωγραφική, μαγειρική, τραγούδι, οτιδήποτε!

23. Έλεγξε το θυμό σου και το στρες. Αν δεν διαχειρίζεσαι το θυμό και το άγχος σου ποτέ η ζωή σας δεν θα γίνει απλή. Πήγαινε μια βόλτα, κάνε μασάζ στον εαυτό σου, άκου τη μουσική που σου αρέσει, μίλησε με έναν φίλο και όταν εξατμιστεί ο θυμός σου, συζήτησε ότι σε απασχολεί.

24. Άφησε χώρο ανάμεσα στις δραστηριότητες. Ακόμα και αν έχεις συνεχόμενα ραντεβού, άφησε ένα μικρό κενό χρόνου για να ηρεμήσεις και να φορτίσεις τις μπαταρίες σου.

25. Βάζε 3 σημαντικούς στόχους την ημέρα. Μην ξεκινάς με μια μακριά λίστα γιατί δεν θα καταφέρεις και πολλά. Μια απλή λίστα με 3 πράγματα που νιώθεις ότι μπορείς να φέρεις εις πέρας, θα σε γεμίσει με ικανοποίηση στο τέλος της μέρας.

26. Μην σταματάς να ρωτάς τον εαυτό σου: Αυτό που κάνω τώρα κάνει τη ζωή μου απλούστερη; Αν η απάντηση είναι όχι, ξανασκέψου το.

από: MoodHackers Team

αναρτήθηκε  από ΑΝΙΜΑ

Μικρές χαρές...

Ένα εκπληκτικό βραβευμένο βίντεο που μου το ξαναθύμισε 

μια αγαπημένη μου μαθήτρια, ένα αισιόδοξο μήνυμα ζωής

τρυφερό και ανθρώπινο, που δεν κουράζομαι να το βλέπω ξανά και ξανά!